gwara / Potrawy Cieszyńskie / Żebroczka 

Żebroczka to był placek ze ziymnioków a s zorkami ryżu. Miała kolor ciymno – brónzowy, przipieczóny s wyrchu. Postrzodek placka był ciymno – zielóny, s jasnymi zorkami ryżu. Żebroczka była sprynżysto i miynkko. Ziymnioki na Cieszyńskij Ziymi ludzie zaczli sadzic jakich dwiesta roków tymu, a mianowało sie jich podle koloru, kiej sie jich kopało, lebo podle smaku. Tóż były: błyszczki, ryżówki, abo rużoki, szulce, modrzoki, lipcówki, sałocioki, kłopocze, kónczany, pławoki, cebulki i laloszki. W Goraliji sie jadło miasto chleba rostomajte placki, lebo stryki.


Żebroczka 

Żebroczka to był taki placek s trzicieliny, a we Wiśle sie jóm mianowało Wiślańskóm. Żebroczke sie robiło tak: szpyrke trzeja było pokroć w kostke, usmażić, umaste odloć, a szpyrki wycióngnónć. Na umaście usmażić cebule pokrotóm w kostke. Ryż uwarzić, tak coby sie nie klejuł. Potrzite ziymnioki zaloć wrzawym mlykiym, do tego dać ochłódniyntóm cebule, knobloch ze solóm, idzie tam eszcze dać pokrote uwarzone miynso i prziprawy. Wszecko to trzeja wymiyszać i dać na suchy plech. Piyc to nie wiyncyj niż dwie godziny w trómbie aż sie srobi skórka. Idzie to eszcze posuć szpyrkami, kiere sie usmażiło.

 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www