gwara / Podania i legendy / O Ondraszku 

   Starzi Gorole rosprawiajóm o zbójniku s łobuszkym – o Óndraszku. To był dobry zbójnik bo broł bogatym bachroczóm, a dowoł chudobnym. Óndraszek żył na prowde i żodyn se go nie wymyśluł. Ludzie przez ty wszyjstki roki jak opowiadali o nim, to cosi dycki dodowali od siebie, tóż tych bojek sie porobiło kupe. Prawili, że dzierżoł s diabłami, handlowoł ś nimi i s czarownicóm Lucóm, że robiuł rostomajte dziwne rzeczy.
    Óndraszek mioł zaczarowany obuszek. Jak go dzierżoł w rynce, to nic sie mu ni mógło stać. A jak jakisi wojok, czy jaki Barabosz strzeluł do niego s flinty, to kula nie trefiała w niego yny leciała spadki i zabijała tego co strzyloł. Óndraszek nosiuł na karku powieszóny miyszek uszyty s jelyniyj skóry. W tym mieszku mioł taki biedrziniec przytulie. Ta przitulia miała go chronić przed diabłami, utopcami i złymi duchami. W lewym bótku mioł wrażónóm pokrziwe, kieróm utargoł w tym miesióncu, jak miesiónczek był w pełni dwa razy. A to je rzadko – roz na długi czas. Ta pokrziwa była po to coby Óndraszek nie był utropióny i coby móg gónić wartko jak jelyń. Mioł też cynowy gornek, s kierejo pił wino s pańskich piwnic. Jak go gdosi napod to Óndraszek stawioł tyn kubek do góry dnym i wszyjscy naroz spali. I spali tak długo, aż obróciuł tyn gornek zajś na opak. Grejcarów i ryńskich mioł kupe, tóż rosdowoł chudobnym ludzióm, wiela kiery chcioł, a co nie rosdoł to zakopoł w ziymi. Ty pinióndze sóm w ziymi do dzisio, ale trzeja znać zaklynci coby ich odkopać, a zaklyncio żodyn nie zno. Tyn Óndraszek poradziuł obuszkym ścinać szczyty nejwiynkszych jodeł, a jak ciepnył grajcar wysoko do wyrchu i strzeluł to go przestrzeluł i srobiuł w nim dziure.
    Óndraszek to był piekny chłop, tóż w każdej dziedzinie mioł jakómsik dziołuche, kiero go puszczała na noc do kumory. Jak tako dziołucha potym sie wydowała, to Óndraszek dowoł ji kupa piniyndzy, ale chcioł coby piyrszy synek mioł na miano Óndraszek. Tóż w góraliji i na dolinach było pełno Óndraszków. Mioł też dobre serce. Jak sie kómu robiła krziwda to go bróniuł.

    Óndraszek mioł kamrata Juroszka. Tyn Juroszek wiedzioł, że jego kamrat mo sto talarów cysorza rakuskigo Karola czwortego. Z chciwości zabiuł Óndraszku jego własnym obuszkym w aryndzie w Śniadowie. Było to w 1716 roku a Óndraszkowi było piynć a trzicet roków. Ale zustały po zbójniku pieśniczki i bojki, kiere ludzie opowiadali przi szkubaczkach i w gospodach.

 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www