gwara / Podania i legendy / Juroszki 

Jaroszki to sóm taki małe podciepy, kiere siyngajóm człowiekowi po kolana. Na głowie majóm dwa kozi różki, dwa kopytka jak u baróna a chwost majóm nie tak jak diabły krowski, ale taki, jak u babucia. Jaroszki sóm czorne i strzapate. Siedzóm na górze Ochodzitej w Kóniokowie i wachujóm óndraszkowych talarów, kiere schowoł jak sie wracoł s bijatyki w Uhrach. Potym jak go zabili, to ty wszyjstki skarby zaczły wachować jaroszki. Jaroszów ni ma kupa, bo ich narachowali kole dwanoście. Jak kiery idzie po ćmoku w nocy, a uwidzi na szczycie Ochodzitej modre ognie, to jaroszki suszóm talary, miyszajóm ich warzechami i wachujóm cały czas coby ich żodyn nie ukrod. A wachujóm tych skarbów dobrze. Jak kiery chce ich ukrajść to jaroszki plujóm na niego i pyrskajóm jak kocury. A jak to nie pomoże, to walóm warzechami i przeganiajóm aż na kóniakowskóm ceste. Jak kiery zno zaklynci, to może ty talary wykrajść. Ale zaklyncio żodyn nie zno, a jak uż kiery go zno, to dycki mu chybio tego jednego ostatnigo słówka. Nie znoł go ani Wawracz s Istebnej, kiery był trzi razy w Ameryce i kiery posjodoł snoci wszyjstki móndrości świata. To jedno słowo wzioń Óndraszek ze sobóm do trówły – Pón Bóczku świyć nad jego duszóm. Amyn…

 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www