gwara / Cosi wierszym / Karol Klocek 

Kiesi a dzisio (Karol Klocek)

Kiesi –
ludzie mieli to za cosi.
Aji w tejatrze
o tym śpiywali, że:
„ ...hawiyrz na mopedzie
na szychte jedzie ..”
Dzisio –
z motoryzacjóm
sóm my moc dali
i o mopedach
śpiywać my przestali.
Za to –
jak słyszołech,
w jednej dziedzinie,
widzieć się dało
jako –
„Volkswagen”/prawie nowy/
prziczepe gnojym zaladowoł
i roz po roz,
miedzóm, na zegóny,
z gnojym fijakrowoł !
Kierzi się tymu przizdrzili,
nie dziwota, że
w głowe zachodzili;
czy My – aby –
tej UNII nie przedbiygli ?
Przeca wiycie –
czasy się miynióm.
Sami uznocie
kaj my to sóm !

Kolem połednia (Karol Klocek)
Było kolem połednia – może kapke rychli,
Kiej my; Moja i jo – na sztacyjóm przyszli.
Czasu było za tela. Mojij sie uzdało,
Że godzinki chodzóm po zadku –
Że czasu mómy mało.
Pokłóśnijmy prawiła. Niepeć mi to było.
Gor tam, kaj szło do kopca –
Tam się mi przyścigło!

Jeszczech nie chycił dechu. Jeszcze mi w płucach skrzeczy
A uż Moja – z tóm drugim – dały się do rzeczy!
Miarkujym, prawi Moja – wyście nie, sóm stela!
Jo to poznam po rzeczy – mnie nie trzeja wiela.
Isto też po naszymu moc nie zrozumiecie.
A je nasza rzecz piekno! Najpieknieszo w świecie!

Tóz wóm jóm poprzekłodóm – żebyście wiedziała
Co je co – jak sie u nas bydziecie pytała.

Jyn ponikiere slowa powiym. Mógłabych moc wiyncyj,
Bo nasi rechtorzi spisali ich, co wiym,
Przez dwacet tysiyncy!
I tak:
baji, – czyli: na przykład
dziedzina – wieś znaczy,
fojt – to jest wójt
a farosz – jest proboszcz,
paterek – wikary, na polski się tłumaczy.

Diecka uczóm nóm rechtorzy – to nauczyciele,
Starzykowie – to dziadkowie, zaś krewni – przociele.
Potka, potek – to sóm chrzestni. Dziecka pamiyntajóm
Jak sie óni piszóm – jak się nazywają,
Nó, bo jak ich na odpuście prziwitajóm pieknie –
Znaczy – ładnie. To im zawsze jakisi grajcar ( grosz)
Na karmelki wpadnie.

Dóma – czyli w domu ( ale też: w obejściu, w zagrodzie)
Mómy lonty – ubrania, na każdy dziyń – na co dzień.
Lonty sóm w olmaryjach – w szafach są ubrania.
Łoktusze i prodła trzeja do szranku poschraniać,
Szrank – komoda. Prześcieradła, bielizna – to łoktuszr, prodła.

Starzyk schował kwit w bintfeju, by starka nie znoiła.
Bindfej – kredens, kwit – gorzałka.
Miywo dycki z tym starzikiym moc utropy starka

U nas się nie chodzi „ na dwór” – idzie się „ na pole”
Babuć – świnka w chlewiku. Obili – zboże w stodole.
Z babucia rośnie kormik – mowa o tuczniku
Po naszymu: gowiydz- to drób, co w kurniku.
Chować tego moc nie lza – hodować kosztuje,
Ale chować znaczy też: ukrywać, żywić żywych, zmarłych grzebać
Jako sie spasuje.

Tej cudzej paniczce, tak sie to podobało,
Że fórt sie spytowałą, fórt ji nie stykało.
Ona była rodem aże z miasta Łodzi
I fórt powtórzała: pytać nie zaszkodzi!

Nie wszymała se jednako roztomańtych wiecy.
Czymu faszyrka – to mielone, a wiecy – to rzeczy?
Co to je; lawór, amper, dłaszka, brezle abo zwóla,
Abo; czymu mówiymy – szkwet na sztelcach chodził,
Abo; że nadać kómósi – to sie uż nie godzi.

Było eszcze moc tego – niezbadanie.
Ale czas uż skończyć to moji pisani,
Mogym przituplikować; tak ozaist było!
Bo przecz ni ma możne – że mi sie to śniło.


Je mi luto! (Karol Klocek)
Je mi luto - je mi żol
i fórt nie wiym czymu
nasi ludzie, tutejsi,
kierzi doma i wszyńdzi
rzóndzóm
PO NASZYMU-
"po naszymu" nic pisać
nie chcóm.

Je mi luto - je mi żol
Bo ostatni zwónek zwóni nóm!

Starzikowie, kierzi naszóm rzecz
dobrze pamiyntajóm,
jak na iment, wartko
jedyn za drugim, umiyrajóm
a wszycki spóminki o tym
co, kiej i kaj sie ziściło i jak sie u nas rzóndziło -
- ze sobóm zabiyrajóm!

-------x-------

Dogóńmy czas,
isto nóńdom sie i chyńci,
pomówmy z naszymi Starzikami,

zapiszmy - "po naszymu"
co majóm w swojij pamiyńci,
podpiszmy i podejmy
do "Wiadomości..."
a Pón Redaktor obiecoł
w gazecie zamieścić.

Przoci (Karol Klocek)
Snoci
nima lekko opisać
co to je
PRZOCI

Kaj i kiej sie óno rodzi.
Czy jyny z serca,
Czy z rozumu też pochodzi ?

Przocio jest moc rodzajów.
Inakszy matka – dziecku,
Inakszy dziecka – ojcóm
A eszcze inakszy –
Starzikóm czy przocielóm
Przajóm.

Niejednaki je przoci ludzi do przirody.
Gaździnej do kwiotka z łodki czy zegrody,
Gazdy do obilo, do łónki, do lasa,
Do bydła, do kóni, do koczki czy do psa.

Niejednako też czuje przoci
Młody, Stary –
Do Małej i Wielkij Ojczyzny,
Do Wiary i Gwary.

Ale –
Moji Złoci !
Człowiek nie zmiarkuje
Kiej na niego przichodzi
To – pisane wielkimi literami,
PRZOCI !

Usiednie se na sercu, rozumie, na oczach,
I czy to za dnia, czy po nocach
ÓN fórt widzi jyny JÓM !
ÓNA fórt ÓNEGO !
Oba wiedzóm – na isto,
Że ni mogóm dali żyć;
ÓN bez NIJ
A ÓNA bez NIEGO !

Potym –
Przez ty dni żywota
W kierych nie świyci słońce,
Kiej trefi się niepogoda,
Prowdziwe PRZOCI
Ich dycki podeprze,
Sił doda.
Zaś kiej jedyn ś nich
Odyńdzie – na zawsze,
Bo tak chcioł Bóg,

Prowdziwe PRZOCI
Siyngo aż poza grób.

 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www