gwara / Przemyślynia 

19-01-2008
Jak sie mi urodziuł synek we wtorek i potym żech przijechoł do chałupy to wioł straszny wiater halny. Było uż kole północy, nie poradziułech spać, tóż żech wyloz na balkón. Na dziedzinie uż wszyjscy spali, ani psy nigdzi nie szczekały, yny strómy tak jakby se rzóndziły ze sobóm. Wiater nimi kolyboł na wszyjstki stróny, kansik tam za chmorami świyciuł miesiónczek. Długo żech tak stoł, aż mi zabyło zima i musiołech wlyźć do chałupy. Jak żech legnół do łóźka to żech se tak pomyśloł, że dzisio sie mi urodziuł syneczek, ale kansik tam we świecie gdosi umrzuł. To tak jakby jedyn strómek wyloz ze ziymie, a inkszy sie obalił. A ty wszyjstki strómy dookoła chałupy, to sóm strómy naszych starzików i starek. Óni tu żyli kiejsi hań downij przed nami, tukej sie im rodziły dziecka, tukej robili w polu, radowali sie i ciyrpieli. A potym jak uż im Pón Bóczek pokozoł palcym, to umiyrali. Terazy jak wiater gro we smrekach, jedlach, abo w dymbach, to jakby opowiadoł stare dzieje. Tak sie mi zdało, jak żech tam stoł na tym balkonie, że każdy tyn stróm to je jedyn człowiek i jak wiater wieje to se ty strómy tak rozrzóndzajóm ze sobóm. Moja starka prawiła, że wszyjstko je do czasu, ale Pón Bóg na wieki. I miała recht, bo wszyjstko przemijo.
*******************************************************************

 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www