gwara / Potrawy Cieszyńskie / Wajecznica 

Wajecznica, abo smażylnica, to sóm smiyszane wajca pieczóne na umaście. Wajecznica się nie śmiała roslywać, musiała być gynsto, dowało sie do nij koński szpyrek, wórsztu i pokroty sznytloch. Mo kolor żółtawy – od wajec, a wajca majóm kolor, kiery zoleży od tego co kury żeróm. Wónio wajcami, sznytlochym i szpyrkami, jodało się jóm s chlebym. Kidało się jóm na kónsek chleba i nie śmiała ś niego spajść.


Wajecznica ze szpyrkami i ze sznytlochym. 

Na Cieszyńskij Ziymi wajecznice sie robiło dycki i robi sie jóm fórt. Mianuje sie eszcze inakszy: w Goleszowie – wajeczniki, a w Istebnej smażylnica. Gaździny robiły wajecznice na Zielóne Świóntki i na niedzielne śniodani. Do dzisio eszcze sie smażi wajecznice na polu, na lufcie dlo całej familiji i dlo przocieli, kierzi prziszli s nawszczywóm na Zielóne Świóntki. Wtynczas odprowiało sie rostomajte zwyki pasterski i smażiło się wajecznice. Po połedniu, gor jak był piekny czas i świyciło słónko, to na dziedzinach sie robiło wajecznice. Przociele i kamraci w kupkach szli pod las, lebo nad rzyke, brali wielkucne kamiynie i robili ś nich polynisko, na kierym smażili wajecznice. Gaździnki w fortuchach prziniósły każdo pore wajec, po kónsku wyndzónej szpyrki, wielki garniec i wielkucny reżny chlyb. Gospodorze nióśli zajś cosi mocnego, coby było wszyjstkim wiesioło, i coby w karku nie szkrobało. Młodzi brali ze sobóm jakisich muzykantów, bo to przeca była okazja, coby kapke pośpiywać i poswyrtać. Jak uż wajecznica była gotowo, to gaździny jóm dowały na chlyb i wszeckim rosnoszały. Po jedzyniu sie wyrzóndzało, śpiywało, tańcowało i balandrowało do nocy. A kiejsi jak chłapiec chodziuł ku dziołusze na zolyty to było tak: tóż jak starzi wlazowali do izby, to Jurek kiwoł głowóm, że sie mu się Jewka podobo. Siedli wszyjscy za stół. Gaździno prziniósła wajecznice s pokrónżanóm bałuszónkóm – choć ponikierzi prawili, że sie zolytnikom nie dowo na piyrszy ros wajecznice – chlyb, kawe.


 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www