gwara / Potrawy Cieszyńskie / Murzin 

Murzin je kapke podobny do chleba, jak sie go roskraje to widać kónski szónki, wórsztu, abo szpyrki (boczku) wtopióne w chlebowe ciasto. Murzin musi być dobrze wypieczóny, musi mieć rumianóm skórke, kraje sie go w grube kónski s szónkóm, wórsztym, abo szpyrkami, kiere sóm w postrzodku. To ciasto wónio tym, co je do niego zawinióne. Murzin mo kształt hań downij pieczónego chleba, ale sóm aji murziny okróngłe. Murziny sóm rostomajcie wielki, zoleży do czego sóm pieczóne. Jak sóm pieczóne dlo dziecek, to sóm małe, jak dlo Tacika, to sóm wiynksze, nejczyńścij był tak wielki jak chlyb. Murzin je brónzowy, a w postrzodku, zoleży od mónki – jasnożółty, lebo brónzowy s uwyndzónymi kónskami. Musioł mieć dobrze wypieczónóm skórke i chrupkóm, w postrzodku sóm uwyndzóne kónski, a ciasto je wilgłe.

Murzin s kónskami wórsztu

Murzin wónio chlebym i wyndzónym boczkiym, szónkóm i wórsztym. Na Cieszyńskij Ziymi sie dycki piykło murziny na Wielkanoc, a piecze sie go uż długo. Hań downij babucia sie zabijało na jesiyń przed Godami. Ludzie ni mieli lodówek, tóż nejlepszy było miynso uwyndzić we wyndzoku, coby wydzierżało do nastypnych Świónt. Wyndzok stoł na polu, abo na zogrodzie, hajcowało sie w nim twardym drzewym s jabłóni, gruszek, abo ze śliwek. Pod kóniec wyndzynio sie przikłodało eszcze gałynziami jałowca. Jak sie uż wszecko uwyndziło, to sie to dowało do szpyrczoka, kiery był na wyrchu we skrzini, kiero była zawrzito, coby żodyn tam po to nie sióngoł. Ciasto na Murzina sie piykło w piekarszczoku. To był taki piec, kiery sie rospolało drzewym s buka – bo bukowe drzewo je twarde i długo dzierży hyc. Na Cieszyńskij Ziymi buków je kupa, tóż szło we wyndzokach hajcować. Jak uż ciasto na murzina było narychtowane, to sie go dowało do brutfani, a potym sie tóm brutfanie dowało na rosżażóne drzewo. Jak sie przikłodało drzewa to sie robiuł popiół, kiery siadoł na ciasto i barwiuł go na czorno, i isto tymu sie to ciasto nazywo murzin. Hań downij murziny sie piykło aji s żarnówki, to ciasto było ciymne i gaździnki też isto tymu mianowały go murzin. Na Wielkanoc na stole musioł być paradny, szumny, bioły obrus, na kierym było poukłodane świónteczne jodło. Na postrzodku stoła był wiyniec wielkanocny, posuty makiym, koszyczek kroszonek ozdobióny bukszpanym – tego było kupa aji sto na jednym stole. Była tam eszcze warzóno szónka, szónka surowo, wyndzóny warzóny boczek i inksze jodło – świyży wórszt i wyndzóny, leberka a raucherki. Był tam eszcze krzón, musztarda, masło i murzin.  



 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www