gwara / Podania i legendy / Złotogłowiec 

Złotogłowiec to był taki god, kery ros za rok wylazowoł w noc Świyntego Jóna s dziury na górze Godula i czołgoł sie potym do nejgłymbszego plosa w Olzie pod Kiczeróm. Był przeogrómnie wielki, a na głowie mioł złotóm koróne. Za Złotogłowcym szły też inksze gody, żaby i jaszczurki. Jak sie prziczołgoł do plosa, to ściepowoł tóm koróne s głowy, kłod jóm na brzyg i toploł sie we wodzie, a ty wszyjstki gody, kiere ś nim były wachowały mu tej złotej koróny. Starzikowie w Istebnej prawili, że byli i tacy, kierzi tóm koróne chcieli Złotogłowcowi ukrajść, bo była drogo – szło za nióm kupić dwacet baranów, piynć krów i wystawić szumnóm chałupe s jedli. Tóż dycki w noc Świyntego Jóna, jakisi odważny sie naloz, kiery chcioł tóm koróne dlo siebie. Udało sie mu jóm ukrajść, ale daleko nie uciyk, bo go zaczły gónić ty wszyjstki gody, kiere koróne wachowały. Potym go zaczły szczypać, gryźć i syczeć po nim. Wtynczas taki jedyn s drugim ciepoł koróne za siebie i uciekoł wiela mioł siły w nogach. Ale co s tego, że uciyk, jak zgupnył i bałamóncił – ni mioł wszyjstkich dóma.
 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www