gwara / Podania i legendy / O zachciywnym utopcu 

O zachciywnym utopcu


- Pachołki, pasymy ty kóniczki cały Boży dziyń
- Ja, ja Jónek, strasznie żech zgłodnioł, prziniyś kapke surowego miynsa to se pojymy
- Dobre Jozefku. Upieczymy se to miynso na ogniu.

Naroz prziszoł utopiec

- Aha, piekóm miynso, isto bydóm jeść. Muszym im to zebrać. Idym po gornek z żabami.
- Podziwej sie Jónek utopiec ku nóm idzie. Jaki szpatny! Dziwej się jakóm mo gymbe, a jaki szłapy! He, he!
- Mogym se usmażić na tym ogniu pore żab?
- Ale ja uwoż se, ale potym se idź!
- Dobre.
- Jozefku ale to miynso wónio po calutki miedzy!
- Pojymy se! Użech je przeogrómnie głodny.
- Dziwej się kónie się wylynkały!
- Jezeryja! Kónie uciekajóm! Isto tym utopiec ich wylynkoł!
- Tak, pachołki uż gónióm kónie, a jo se teraz pojym tego miynsa. Mniam, mniam...dobre to je!
- Zustawióm tym pachołkóm żaby niech se pojedzóm. Ha, ha!

Na drugi dziyń.

- Jónek muszymy tego utopca przegónićs tego stawu.
- Ja mosz recht. Poświyncymy se baty i na niego!
- Tak dobre.
- Dziwej się, utopiec idzie, schowej się do trowy.
- Chónym bijymy go! Chytej go!
- Uciekej i uż tu wiyncyj nie przilazuj!





 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www