gwara / Podania i legendy / O Strzygach 

Strzygónie to sóm taki dociyrne duchy. Sóm to umrziki kierzi uż leżeli w grobie, abo małe dziecióntka kierach eszcze nie okrzcili. Mógli to też być młodzi ludzie, kierzi umrziki za młodu i mieli po lewej strónie na plecach znak, kiery wyglóndoł jak nożyce. Jak to była nieboga to sie nazywała strziga. Taki strzigón, abo strziga wylazowali s grobów o północy, na kierchowie niechali dycki swoji śmiertelne koszule i czympali przi ceście. Jak kiery szeł nieskoro do chałupy tóm cestóm, to brali nożyce i strzigali na nim lónty. Baji szeł chłapiec s dziołuchóm s muzyki, a naros wyleciała strziga abo strzigón i postrzegali na dziołusze lónty, tak, że w mig stoła przed chłapcym ganc sago. Jak wylecioł strzigón to strzigoł lónty na synku, a dziołucha musiała oczy zasłaniać.

Jak kiery chcioł coby go strzigón abo strziga nie pociyna, to musioł nosić w kapsie przytulie. Jak ty podciepy dorobiały tak, że uż nie szło ś nimi se dać rady, to gdosi sie musioł wybrać o północy na kierchów i wachować aż powylazujóm s grobów i ściepióm ze siebie śmiertelnóm koszule. Wtynczas tyn odważny wyskakowoł, broł te koszule i zaros jóm zaniósł na wieże kojścioła. Potym strziga, abo strzigón jak prziszli spadki i nie naszli koszul, to wlazowali pod dornik i uż wiyncyj ludzióm nie szkódzili.



 
Copyright ©2007 by Tomasz Sochacki
Kreator Stron www